از دوران نوجوانی ام همان زمان که پشت لبم سبز شد

خودم را با اندیشه های تو باور کردم

عاشقانه دلم می خواست که با تو بزرگ شوم

شاید باورش برای خودم هم سخت باشد، ولی من با همه کلمات تو فکرم کردم و با همه اشعارت زندگی

هر چند می دانم که تو حتی مرا نمی شناسی

ولی من آنچنان به تو نزدیک شدم که بوی تنت را حس می کنم

دوست دارم خودم را به دست تو بسپارم و تو مرا به هر جا که می خواهی ببری

لسان تو غیب نیست بلکه آشکار ترین است

خاصیت تو اینست که متعلق به همه هستی

و از روشن ترین پرده، موسیقی نابت را به گوش همه زمانها رساندی

در اوج باشی و تنها مانی!!

جمله ای که با خواندنش برایم دشوار می نمود

تا اینکه اینگونه نگریستم که

در اوج باید تنها بود 

در اوج که باشی، تنهایی

تو خودت میخواهی که به این تنهایی برسی

به جایی که تا کنون کسی پایش نرسیده

باید اوج را تجربه کرد

چراکه تنهایی را باید تجربه داشت

اوج جائیست که کسی نیست، تو هستی و تو

برای به اوج رسیدن باید تنهایی را تجربه کرد

ای تلالو همه رنگ ها، گاهی از تو، از تو ایی که از توام، ملول می شوم

گاهی که رفتارهای عادت شده، سخت بیزارم می کند

گاهی که سفید بودنم را زیر لب به تمسخر می گیرند 

گاهی و گاهی و گاهی، ولی فقط گاهی...

من همیشه جاودانه می خواهمت

هستی ام را ستون سقفت می کنم و می افرازمت

تو را باید و باید به آسمانها کشاند که از آنجا بودی

وراث تن پرورت، کمرت را شکاندند

ولی اندیشه تا ابد باقیست

و جای پاهای تو استوار کننده گام هایم خواهد بود

ای لبخندت شیرین و چشمانت شوخ

سهم من برای تو جان است

دوباره کوه  می خواهمت، هم استوار و هم مهربان

دوباره رود  می خواهمت، هم پر خروش و هم جاودان

دوباره مور  می خواهمت، هم صبور و هم پر توان 

دوباره برگ  می خواهمت، هم بر زمین و هم در آسمان

دوباره ساز می خواهمت، هم سه تار و هم نی انبان

دوباره  راز  می خواهمت، هم سر به مهر و هم عیان

تو به سرچشمه ها نزدیکی

به لطافت واقع بودن

به سرانگشتان هستی ساز

به بوی خاک باران خورده

خورشید من، هر چند، گاهی، پشت ابر می شوی

اما من می دانم که تو به خدا نزدیکی

می دانم به آغاز نزدیکی

نکند از سر شوخی بند خورشید را باز کنی

نکند ابرها را بهم ریزی

نکند روز را فراری دهی

نکند صور را برای اسرافیل نمایان کنی

نکند شمشیرت را از لبه اقیانوس ها برداری

بخروش حتی از پشت صخره های مستحکم

آواز بخوان حتی با حنجره خون آلوده

چشمانت را باز نگهدار حتی به زور انگشتان

خورشید من بتاب حتی از پشت ابرهای تیره

Somewhere in the left corner of Asia یکجایی در گوشه چپ آسیا

There's a beautiful country called Persia کشوری وجود داره که اسمش هست ایران

It's the land of poets and history سرزمین شعر و تاریخ

Perfumes and spices and mysteries پر از عطر و ادویه و رازهای نهفته

It's where the earth first met the sun اولین جایست که خورشید با زمین ملاقات میکند

And their love began و سپس عاشق شدند

Then hope filled the hearts و قلبشان از امید پر شد

And always stayed around و همیشه در کنارش بودند

This is how the story begins و این طور بود که داستان ما شروع شد

With a brave and righteous king با یک پادشاه شجاع و عادل

Creator of the best human rights slate سازنده بهترین منشور حقوق بشر

A peaceful soul known as Cyrus the Great یک روح صلح جو که او را بنام کوروش کبیر میشناختند

He was the first to set his people free او ابتدا مردمش را آزاد گذاشت

And let them pray god however it maybe و اجازه داد هر خدایی که دوست داشته باشند پرستش کنند

Throughout his empire he banned slavery در زمان حکومتش او جلوی برده داری را گرفت

With the hope of wiping it off the history با امید این که برده داری از تاریخ پاک بشه

Now it's been thousands of years that his time has passed و حالا هزاران سال گذشته از زمان حیاتش (کوروش)

Persia has shined through ایران داره می درخشه

And will forever last و برای همیشه پابرجاست

For his wisdom remains بخاطر دانایی کوروش

Keeping this land all allied تمام سرزمینهایش را متحد نگه داشت

Like a star far in the skies مثل یک ستاره دور در آسمان

In horizons a light در افق یک نور

In horizons like a shimmering light در افق مثل سوسو زدن یک نور

ای گل آلوده دست خلاق

ای تصویر ساز من

دلم تنگ می شود هر گاه به یاد مالش دستانت بر گونه هایم می افتم

همانجا که مسیر اشک هایم را می کشیدی

راستی تو هم آیا گاهی یادی از من می کنی

گاهی دلت برای زمان آفرینشم تنگ می شود

از جایی نمی آیم

به نظر همیشه همین جا بوده ام

به جایی نمی روم

به نظر همیشه اینجا خواهم ماند

کجا خودت را قایم کرده ای که با صدای ضجه های من هم دیگر دلت نمی سوزد و سرکی نمی کشی و مرا به شوق یک لحظه دیدنت آرام نمی کنی.

کجایی ای آهوی وحشی دشت بدون سبزم؟

آری می شود من هم گاهی به تو فکر کنم

می دانم که دیر شد، بارها و بارها گفتی که دیر می شود

من این روزها به تو فکر می کنم

دلم می خواهد سرم را روی زانو هایت بگذارم و آرام اعتراف کنم

که آری، هر روز می بینمت اما کمتر از بقیه

اما حالا دلم می خواهد

هر روز برای شکمت، گرسنگی شوم

برای مغزت، اندیشه شوم

برای دستانت، آرامش

و برای خودت، خودم

فرصت، های فرصت، فرصت

من برای شناسایی خودم سر در گمم

زمان می خواهم، یکی نیش عقرب های ساعت را بکشد

مجروحم از این تکرار بی تو

این روزها، من دورترین به خودم هستم

تنم تنهایی را تجربه می کند، تنهایی بدون خودم را

می دانم که می آیی

می دانم که تو هیچ وقت نرفته ای

می دانم که تو با منی و در من زندگی می کنی

ای که از سایه به من نزدیک تری

ای که از رگ گردن به من نزدیک تری

می دانم که روزی خواهی آمد و من عاشقانه در آغوشت می کشم

می دانم که دوباره صدای لبخندت طنین انداز کاشانه ام می شود

می دانم، می دانم که من در نزدیکی خود گم شدم

می دانم که تو دوباره و دوباره مرا به من نشان می دهی

می بوسمت و صدایت می کنم

آی آشنای غریبه، باز هم از این طرف ها بیا

و تو با لبخندی می گویی جایی نمی روم، می خواهم بروم نان گرم بیاورم.....

صبح کله سحر بارونی پاییزی که از خونه اومدم بیرون ، انگار گرد مرده پاشیده بودن همه جای کوچه. هیچ آثاری از آفریده های خدا نبود. در رو بستم و یه قدم تو کوچه برداشتم که زحمتکش محله مون(رفته گر) در حالی که داشت خاک های خیابون رو جارو می زد با صدای بلند رو به من گفت: سلام مشتی. یه هو دیدم دو تا پرنده از رو سیم برق جیک جیک کنان پرواز کردند. من هم جواب سلام اون بنده خدا رو با لبخندی و عرض صبح گلتون به شادی دادم. گربه خواب آلود زیر ماشین همسایه جست بیرون. یهو همه چی عوض شد و زنده شد.

یاد این شعر سهراب افتادم : فتح یک کوچه به دست دو سلام. امروز بود که تازه فهمیدم چه جوری میشه یه کوچه رو فتح کرد، یعنی مال خودت کرد. دارم فکر می کنم که آدما می تونن چقدر راحت با چیزای خیلی کوچیک ، چیزای بزرگی رو واسه خودشون کنن.

خانوم معلم من باید برم کلاس سوم

معلمش با تعجب میپرسه برای چی ؟

اونم میگه :

آخه خواهر من کلاس سومه اما من از اون بیشتر میدونم و باهوش ترم

توی زنگ تفریح معلمه به مدیر مدرسه موضوع رو میگه اونم خوشش میاد میگه بچه رو بیار تو دفتر من چند تا تست ازش بگیریم ببینیم چی میگه

معلمه زنگ بعد پسره رو می بره تو دفتر بعد خانوم مدیره شروع میکنه به سوال کردن

خوب پسرم بگو ببینم سه سه تا چند تا میشه اونم میگه نه تا

دوباره میپرسه نه هشت تا چند تا میشه اونم میگه هفتادو دو تا

همینجوری سوال میکنه و پسره همه رو جواب میده دیگه کف میکنه به معلمش میگه به نظر من این میتونه بره کلاس سوم

خانوم معلم هم میگه بزار حالا چند تا من سوال کنم

میگه پسرم اون چیه که گاو چهار تا داره اما من دو تا دارم؟

مدیره ابروهاشو بالا میندازه که پسره جواب میده :

پا

دوباره خانوم معلمه میپرسه:

پسرم اون چیه که تو توی شلوارت داری اما من تو شلوارم ندارم

مدیره دهنش از تعجب باز میشه که پسره جواب میده :

جیب

دوباره خانوم معلمه سوال میکنه:

اون چه کاریه که مردها ایستاده انجام میدن اما زن ها نشسته و سگ ها روی سه پا

تا مدیره بیاد حرف بیاره وسط پسره جواب میده :

دست دادن

باز معلمه سوال میکنه :

بگو ببینم اون چیه که وقتی میره تو سفت و قرمزه اما وفتی میاد بیرون شل و چسبناک

مدیره با دهان باز از جاش بلند میشه که بگه این چه سوالیه که پسره میگه:

آدامس بادکنکی

دیگه مدیره طاقت نمیاره میگه بسه دیگه این بچه رو بزارید کلاس پنجم

من خودم همه سوالهای شما رو غلط جواب دادم!

امروز دوباره دیدمت

یادش بخیر، چه ایامی بود

کم کمک داری پر از چین و چروک می شوی

رنگ به صورت نداری

ولی هنوز زیبایی، هنوز با وقاری

تا دیدمت فهمیدم که چقدر عاشقانه می خواهمت

باید تا پیر نشدی و موهایت حسابی سفید نشد، چند بار دیگر سیر ببینمت

هرچند که در واقع من پیر می شوم تو دوباره جوان می شوی

ارابه ای که اثر چرخ های ضمختش بر تن جاده های تاریخ به جا مانده. عبوری تلخ و نفس گیر. کاش می توانستم تو را متوقف کنم. راستی آیا می شود گذر زمان را متوقف ساخت یا حداقل کند ساخت؟

ما بارها و بارها این کار را کرده ایم. گاهی نمی دانیم. مثلا یک راه اینست که می شود با داشتن لحظاتی شاد و خوش، کاری کرد که زمان گذر نکند. مانند دیدار و مصاحبت شوق انگیز یک دوست قدیم که زمان را از بین می برد. ساعت ها و ساعت ها می گذرد و فکر می کنیم تازه 15 دقیقه است که همدیگر رو دیدیم.

توقف زمان لذت بخش است. هر وقت این کار را کردیم ، حلاوتی عمیق جانمان را عطرآگین می کند که تا مدتها باقی می ماند. من فکر می کنم داستان زمان بزرگترین دغدغه آدمی است و تمامی کوشش بشر در راه توقف یا کم کردن آهنگ آنست.

و با تمام افق های باز نسبت داشت

براستی چرا سهراب در اولین بیت شعرش در غم از دست دادن فروغ فرخزاد این جمله را بکار برد.

اهالی امروز بودن در نگاه اول یعنی امروزی بودن که به نظر نمی رسد خیلی با تفکر سهراب میانه ای داشته باشد.

من فکر می کنم منظور سهراب این بود که فروغ اهل لحظه اکنون است.  یعنی زمان را تسخیر کرده است. یعنی تمام لحظات زندگیش را با تفکر زیسته.

یعنی اگر در لحظه حال زندگی کنی و غافل از لحظه ای که گذشت و یا در آینده هست باشی، آنوقت از اهالی امروز می شوی. لحظات تو، جاودانه و همیشگی می شوند. گذر زمان برایت معنی ندارد چرا که زمان در تصرف تست. از اهالی امروز بودن یعنی در همین لحظه حال زیستن فارغ از گذشته و آینده. 

از همین روست که عرفا می فرمایند لحظات را به شادی سپری کنید تا ماندگار شوید چرا که غم و اندوه لحظات را تباه و ویران می کند.

دمی با غم بسر بردم جهان یکسر نمی ارزد

به می بفروش دلق ما کزین بهتر نمی ارزد

ساده باشیم چه در باجه یک بانک چه در زیر درخت.

سهراب سپهری رو به خاطر نگاه عمیق ولی ساده اش خیلی دوست دارم

عاشق طبیعته، تا اونجایی که حتی به قول سرخپوستای آمریکایی، زمین رو مادر خودش می دونه.

وقتی با طبیعت باشی، جزئی از اون میشی و وقتی مُردی، هیچ اتفاقی نمی افته، چون تو دلش جا داشتی.

ضربانم رو با آهنگ قشنگت کوک می کنم و با تم دلنشینت می خونم. همگام با تو و برای تو.

آب را گل نکنیم شاید این آب روان.....

به یاد سهراب شاعر آدم و طبیعت و خدا.

کسیکه دلم می خواد سبک زندگی رو از او بیآموزم. ساده، بی غل و غش، با بینش و بصیرت، عمیق و خلاق. روحش شاد.

نزدیک رفتن است

ساعت خوش پرواز

به دور از روزمره گی

به دور از آدمهایی که هر روز می بینمشان

ترس اصلن، فقط هیجان

مرگ هم اینجوری است

مسافرتی ناگاه

هر چه باشد شیرین است

تلخی در بودن است

پوسیدن در ماندن است

...............................................................................................

اگر پیاده هم شده است سفر کن، در ماندن می پوسی.(دکتر شریعتی)

از بیل گیتس پرسیدند از تو ثروتمند تر هم هست؟

گفت : بله فقط یک نفر.

 پرسیدند کی هست؟

گفت :  من سالها پیش زمانی که از اداره اخراج شدم و اندیشه های طراحی مایکروسافت را تو ذهنم داشتم پی ریزی میکردم، در فرودگاهی در نیویورک بودم که قبل از پرواز چشمم به نشریه ها و روزنامه ها افتاد. از تیتر یک روزنامه خیلی خوشم اومد، دست کردم توی جیبم که روزنامه رو بخرم دیدم که پول خرد ندارم برای همین اومدم منصرف بشم که دیدم یک پسر بچه سیاه پوست روزنامه فروش وقتی این نگاه پر توجه منو دید گفت این روزنامه مال خودت بخشیدمش به خودت بردار برای خودت

گفتم : آخه من پول خرد ندارم

گفت : برای خودت بخشیدمش برای خودت

سه ماه بعد بر حسب تصادف توی همون فرودگاه و همون سالن پرواز داشتم دوباره چشمم به یه مجله خورد دست کردم تو جیبم باز دیدم پول خورد ندارم باز همون بچه بهم گفت : این مجله رو بردار برا خودت

گفتم : پسرجون چند وقت پیش باز من اومدم یه روزنامه بهم بخشیدی تو هر کسی میاد اینجا دچار این مسئله میشه بهش میبخشی؟!

 پسره گفت : آره من دلم میخواد ببخشم از سود خودمه که میبخشم.

 به قدری این جمله پسر و این نگاه پسر تو ذهن من مونده که با خودم فکر کردم

خدایا این بر مبنای چه احساسی اینا رو میگه .

 بعد از 19 سال زمانی که به اوج قدرت رسیدم تصمیم گرفتم این فرد رو پیدا کنم تا جبران گذشته رو بکنم

 اکیپی رو تشکیل دادم و گفتم برید و ببینید در فلان فرودگاه کی روزنامه میفروخته. یک ماه و نیم تحقيق کردند متوجه شدند یک فرد سیاه پوست مسلمانه که الان دربان یک سالن تئاتره خلاصه دعوتش کردن اداره. ازش پرسیدم منو میشناسی؟

گفت : بله جناب عالی آقای بیل گیتس معروف که دنیا میشناسدتون

 بهش گفتم : سال ها قبل زمانی که تو پسر بچه بودی و روزنامه میفروختی دو بار چون پول خرد نداشتم به من روزنامه مجانی دادی، چرا اینکار رو کردی؟

 گفت : طبیعی است چون این حس و حال خودم بود.

حالا میدونی چه کارت دارم، میخوام اون محبتی که به من کردی رو جبران کنم

  جوون پرسید به چه صورت؟

هر چیزی که بخوای بهت میدم

  (بیل گیتس میگه خود این جوونه وقتی با من صحبت میکرد مرتب میخندید)

  پسره سیاه پوست گفت : هر چی بخوام بهم میدی؟

  هرچی که بخوای

  واقعاً هر چی بخوام؟

بیل گیتس گفت : آره هر چی که بخوای بهت میدم، من به 50 کشور آفریقایی وام داده ام به اندازه تمام اونا به تو میبخشم

  جوون گفت: آقای بیل گیتس نمیتونی جبران کنی

 گفتم: یعنی چی؟ نمیتونم یا نمیخوام؟

  گفت: تواناییش رو داری اما نمیتونی جبران کنی

  پرسیدم واسه چی نمیتونم جبران کنم؟

  جوون سیاه پوست گفت : فرق من با تو در اینه که من در اوج نداشتنم به تو بخشیدم ولی تو در اوج داشتنت میخوای به من ببخشی و این چیزی رو جبران نمیکنه. اصلا جبران نمیکنه. با این کار نمیتونی آروم بشی. تازه لطف شما از سر ما زیاد هم هست!

 بیل گیتس میگه همواره احساس میکنم ثروتمند تر از من کسی نیست جز این جوان 32 ساله مسلمان سیاه پوست.

دیر آمدی ای موسی

دوره ی اعجاز گذشته است

عصایت را به چاپلین بده تا کمی بخندیم

معلم گفت: بنويس "سياه" و پسرك ننوشت
معلم گفت: هر چه مي داني بنويس
و پسرك گچ را در دست فشرد
معلم گفت:(( املاي آن را نمي داني؟))و معلم عصباني بود
سياه آسان بود و پسرك چشمانش را به سطل قرمز رنگ كلاس دوخته بود
معلم سر او داد كشيد
و پسرك نگاهش را به دهان قرمز رنگ معلم دوخت
و باز جوابي نداد.معلم به تخته كوبيد
و پسرك نگاه خود را به سمت انگشتان مشت شده معلم چرخاند
و سكوت كرد
معلم بار ديگر فرياد زد: بنويس
گفتم هر چه مي داني بنويس
و پسرك شروع به نوشتن كرد :
((كلاغها سياهند ، پيراهن مادرم هميشه سياه است، جلد دفترچه خاطراتم سياه رنگ است. كيف پدر سياه بود، قاب عكس پدر يك نوار سياه دارد. مادرم هميشه مي گويد :پدرت وقتي مرد
موهايش هنوز سياه بود چشمهاي من سياه است و شب سياهتر. يكي از ناخن هاي مادر
بزرگ سياه شده است و قفل در خانمان سياه است.))
بعد اندكي ايستاد رو به تخته سياه و پشت به كلاس
و سكوت آنقدر سياه بود كه پسرك
دوباره گچ را به دست گرفت و نوشت
((تخته مدرسه هم سياه است و خود نويس من با جوهر سياه مي نويسد.))
گچ را كنار تخته سياه گذاشت و بر گشت
معلم هنوز سرگرم خواندن كلمات بود
و پسرك نگاه خود را به بند كفشهاي سياه رنگ خود دوخته بود
معلم گفت ((بنشين.))
پسرك به سمت نيمكت خود رفت و آرام نشست
معلم كلمات درس جديد را روي تخته مي نوشت
و تمام شاگردان با مداد سياه
در دفتر چه مشقشان رو نويسي مي كردند
اما پسرك مداد قرمزي برداشت
و از آن روزمشقهايش را
با مداد قرمز نوشت
معلم ديگر هيچگاه او را به نوشتن كلمه سياه مجبور نكرد و هرگز از مشق نوشتنش با مداد
قرمز ايراد نگرفت.و پسرك مي دانست كه
قلب معلم هرگز سياه نيست.

الف: اشتیاق برای رسیدن به نهایت آرزوها 
ب: بخشش برای تجلی روح و صیقل جسم 
پ: پویایی برای پیوستن به خروش حیات 
ت: تدبیر برای دیدن افق فرداها 
ث: ثبات برای ایستادن در برابر باز دارنده ها 
ج: جسارت برای ادامه زیستن 
چ: چاره اندیشی برای یافتن راهی در گرداب اشتباه 
ح: حق شناسی برای تزكیه نفس 
خ: خودداری برای تمرین استقامت 
د: دور اندیشی برای تحول تاریخ 
‌ذ: ذكر گویی برای اخلاص عمل 
ر: رضایت مندی برای احساس شعف 
ز: زیركی برای مغتنم شمردن دم ها 
ژ: ژرف بینی برای شكافتن عمق درد ها 
س: سخاوت برای گشایش كار ها 
ش: شایستگی برای لبریز شدن در اوج 
ص: صداقت برای بقای دوستی 
ض: ضمانت برای پایبندی به عهد 
ط: طاقت برای تحمل شكست 
ظ: ظرافت برای دیدن حقیقت پوشیده در صدف 
ع: عطوفت برای غنچه نشكفته باورها 
غ: غیرت برای بقای انسانیت 
ف: فداكاری برای قلب های درد مند 
ق: قدر شناسی برای گفتن ناگفته های دل 
ك: كرامت برای نگاهی از سر عشق 
گ: گذشت برای پالایش احساس 
ل: لیاقت برای تحقق امید ها 
م: محبت برای نگاه معصوم یك كودك 
ن: نكته بینی برای دیدن نادیده ها 
و: واقع گرایی برای دستیابی به كنه هستی 
ه: هدفمندی برای تبلور خواسته ها 
ی: یك رنگی برای گریز از تجربه دردهای مشترک

آدم هاي بزرگ درباره ايده ها سخن مي گويند

آدم هاي متوسط درباره چيزها سخن مي گويند

آدم هاي كوچك پشت سر ديگران سخن مي گويند

آدم هاي بزرگ درد ديگران را دارند

آدم هاي متوسط درد خودشان را دارند

آدم هاي كوچك بي دردند

آدم هاي بزرگ عظمت ديگران را مي بينند

آدم هاي متوسط به دنبال عظمت خود هستند

آدم هاي كوچك عظمت خود را در تحقير ديگران مي بينند

آدم هاي بزرگ به دنبال كسب حكمت هستند

آدم هاي متوسط به دنبال كسب دانش هستند

آدم هاي كوچك به دنبال كسب سواد هستند

آدم هاي بزرگ به دنبال طرح پرسش هاي بي پاسخ هستند

آدم هاي متوسط پرسش هائي مي پرسند كه پاسخ دارد

آدم هاي كوچك مي پندارند پاسخ همه پرسش ها را مي دانند

آدم هاي بزرگ به دنبال خلق مسئله هستند

آدم هاي متوسط به دنبال حل مسئله هستند

آدم هاي كوچك مسئله ندارند

آدم هاي بزرگ سكوت را بر سخن گفتن برمي گزينند

آدم هاي متوسط گاه سكوت را بر سخن گفتن ترجيح مي دهند

آدم هاي كوچك با سخن گفتن بسيار، فرصت سكوت را از خود مي گيرند

جنگ جهانی اول مثل بیماری وحشتناکی ، تمام دنیا رو گرفته بود. یکی از سربازان به محض این که دید دوست تمام دوران زندگی اش در باتلاق افتاده و در حال دست و پنجه نرم کردن با مرگ است از مافوقش اجازه خواست تا برای نجات دوستش برود و او را از باتلاق خارج کند .
مافوق به سرباز گفت : اگر بخواهی می توانی بروی ، اما هیچ فکر کردی این کار ارزشش را دارد یا نه ؟
دوستت احتمالا مرده و ممکن است تو حتی زندگی خودت را هم به خطر بیندازی

حرف های مافوق اثری نداشت، سرباز به نجات دوستش رفت. به شکل معجزه آسایی توانست به دوستش برسد، او را روی شانه هایش کشید و به پادگان رساند

افسر مافوق به سراغ آن ها رفت، سربازی را که در باتلاق افتاده بود معاینه کرد و با مهربانی و دلسوزی به دوستش نگاه کرد و گفت :من به تو گفتم ممکنه که ارزشش را نداشته باشه، دوستت مرده! خود تو هم زخم های عمیق و مرگباری برداشتی
سرباز در جواب گفت: قربان ارزشش را داشت

فرض کنید  زندگی همچون یک بازی است .

قاعده این بازی چنین است که بایستی پنج توپ را در آن واحد در هوا نگهدارید و مانع افتادنشان بر زمین شوید
جنس یکی از آن توپها از لاستیک بوده و باقی آنها  شیشه ای هستند.

 پر واضح است که در صورت افتادن توپ پلاستیکی بر روی زمین ، دوباره نوسان کرده و بالا خواهد آمد ،

 اما آن چهار توپ دیگر به محض برخورد ، کاملا شکسته و خرد میشوند.

 
او در ادامه میگوید : آن چهار توپ شیشه ای عبارتند از خانواده ، سلامتی ، دوستان و روح  خودتان  و توپ لاستیکی همان کارتان است.

كار را بر هيچ يك از عوامل فوق ترجيح ندهيد، چون هميشه كاري براي كاسبي وجود دارد ولي دوستي كه از دست رفت ديگر بر نميگردد، خانواده اي كه از هم پاشيد ديگر جمع نميشود،‌ سلامتي از دست رفته باز نميگردد و روح آزرده ديگر آرامشي ندارد.